nobody
تماس با من
پروفایل من
نویسنده (های) وبلاگ nobody
آرشیو وبلاگ
      من او ()
به مناسبت29شهریور ماه نویسنده: nobody - ۱۳۸٩/٦/۳٠

بازم شادی و بوسه                                          

                                   گلای سرخ میخک

میگن کهنه نمیشه

                                  تولدت مبارک

تو این روز طلایی

                                 تو اومدی به دنیا

وجود پاکت اومد

                               تو جمع خلوت ما

تو تقویما نوشتیم

                             تو این روز و تو این ماه

از اسمون فرستاد

                              خدا یه ماه زیبا

یه کیک خیلی خوش طعم

                              با چند تا شمع روشن

یکی به نیت تو

                            یکی از طرف من

الهی که هزار سال

                          همین جشنو بگیریم

به خاطر وجودت

                       به افتخار بودن

تو این روز پر از عشق

                      تو با خنده شکفتی

با یه گریه ی ساده

                    به دنیا بله گفتی

ببین تو اسمونا

                   پر از نور پرندس

توقلبا پر عشقه

                   رو لبا پر خندس

تا تو هستی و

                  چشمات بهونست واسه خوندن

همین شعرو ترانه تو دنیای ما زندست

                   واسه تولد تو

باید دنیا رو اورد

                  ستاره رو سرت ریخت

تو رو تا اسمون برد

                 اینا یه یادگاری توی خاطره هاته

ولی به شوق امروز میشه کلی قسم خورد

                 تولدت عزیزم پراز ستاره بارون

پر از بادکنک و شوق

                  پر از اینه و شمعدون

الهی که همیشه

                   واسه تبریک امروز

بیان یه عالم عاشق

                    بیاد هزار تا مهمون.........

  نظرات ()
همه ی اقوام من نویسنده: nobody - ۱۳۸٩/٦/٦

حتما اسم گروه رستاک رو شنیدید یک گروه موسیقی که اهنگای محلی رو به زبونهای مختلف اجرا کردند و موفقیت زیادی هم بدست اوردند این خیلی خوبه که تو این اشفته بازار موسیقی چند تا جوون پیدا شدند به جای اینکه تو اهنگاشون یه مشت کلمه رو فقط بذارن پشت سر هم و تکرار کنن بعدشم اسمشو بذارن هنر و اسم خودشونو هنرمند رفتن دنبال موسیقی اصیل ایرانی اونی که واقعا درخور شان ایران و ایرانیه این خیلی امیدوار کنندست که اهنگای محلی تونسته اینهمه طرفدار پیدا کنه شاید کسی فکر نمیکرد یه روزی بشه که خیلی از جوونا به جای اینکه باهم درمورد رپ و ساسی مانکن و تتلو با حرف بزنن یا اهنگ همه چی ارومه من چقدر خوشحالمو زمزمه کنن از اهنگای محلی حرف بزنن دوست داشته باشن اونو یاد بگیرن و روز شماری کنن واسه اجرای بعدی این گروه.

ممنونم اقای سپهری سرپرست گروه رستاک ممنونم گروه رستاک از تلاشتون برای شناسوندن موسیقی اصیل ایرانی به دنیا ممنونم.

قطعا شادی اعضای گروه زمان اجرا و جوان بوذنشون از عمده دلایل گیراییه این کار بوده به نظر من و خیلیهای دیگه شما خیلی خوب تونستید از پس خوندن اهنگایی که شاید اصلا با اون زبون اشنایی نداشتید بربیاید قطعا یه تلاش مضاعفی برای این کار لازم بوده یه تلاش شبانه روزی که البته گوشه های خیلی کمی از این تلاش هم تو البوم به نمایش گذاشته شده.

ولی کاش یه کمی ارایش خانوما رو کمتر میکردید من فکر نمیکنم هیچ جای فرهنگ و اقوام ایرانیه ما یه همچین ارایشی وجود داشته باشه به نظر من گروه باید یه حس سنتی به خودش میگرفت به نظر من بعضی از افراد گروه اگه ولشون میکردی فکر میکنم میومدن وسطو یه خودی نشون میدادن اینا خیلی بده اینا ربطی به اقوام ایرانی نداره مدل لباس خانوما قشنگ هست ولی یه چیزایی توش رعایت نشده که اگه میشد کار واقعا عالی و بی عیب و نقص بود اقوام اصیل ایرانی این شکلی نیستن ارایش خانوماشون این نیست وقتی با این سرو وضع تو کشورای دیگه اجرا انجام بشه اونا درمورد ما طور دیگه ای فکر میکنن

هدف گروه رستاک اشنایی مردم ایران و دنیا با اقوام ایرانی بوده یه چیزایی تو البومتون هست که بین شما و هدفتون فاصله میندازه.اگر البوم تصویری نبود اگر اجرا ی زنده نبود اون وقت کسی چیزی نمیدید همه میشنیدنو وبه به وچه چه میگفتن همون طور که الان میگن همون طور که الان افرین میگن ولی کاش واقعا میشد یه جور دیگه اجرا کرد کاش از ولوم حرکات موزونش یه کم کم میکردید نازو چشم وابرو اومدنای خانومای نوازنده رو حذف میکردید.نمیدونم به نظر من این طور بهتر میشد اقای سپهری.....

به امید موفقیتهای روز افزون گروه رستاک و دیدن روزی که مو سیقی ایرانی جای موسیقی های عجیب وغریب امروزی رو بگیره.

  نظرات ()
  نویسنده: nobody - ۱۳۸٩/٦/٥

  نظرات ()
او که رفت و بازنگشت نویسنده: nobody - ۱۳۸٩/٦/٥

اینکه بخوام درمورد سال وماه و روز تولد مردی که ٣٣سال قبل رفت و دیگه برنگشت حرف بزنم خیلی تکراریه.اینکه بخوام بگم کجا زندگی کردو چطور اونم تکراریه چون حتما اونقدر خوب زندگی کرد که تا میشنویم امام موسی صدر یهویی ناخوداگاه دلمون براش تنگ میشه با اینکه هیچ وقتم ندیدیمش با اینکه برای خیلی از ماها برای هم سن سالای من امام موسی صدر فقط یه عکسه یه ادم گمشده یه ادمی که از وقتی اومدیم نبودو حالا هم نیست ولی نمی دونم چطوریه که خیلی وقتا وقتی در موردش میخونم وقتی حرفش میشه دلم واسه ادمی تنگ میشه که تو مدت زندگیه من هیچ وقت نبوده همیشه گم شده بوده انگار گم شده ی منه که حالا٣٣ساله برنگشته...

درست٣شهریور سال ۵٧امام موسی صدر به دعوت رسمی معمر قذافی وارد لیبی میشه سفری که قرار بود ٣روز بیشتر طول نکشه وحالا٣٣سال گذشته.٣٣سال گذشته و مسافر لیبی هنوز برنگشته.نمیدونم کجای دنیا رسم مهمون نوازی اینطوریه کجای دنیا رسمه که مهمونو محترمانه دعوت کنی ولی اجازه ندی از خونت بیرون بره اجازه ندی با خانوادش تماس بگیره اجازه ندی هیچ کس تو دنیا بفهمه چه بلایی سرش اومده.

نمیدونم شاید من از سیاست از سیاست خارجی هیچی نمیدونم ولی با همه ی ندونستنم میگم به نظر من اگر رابطه با امریکا اشتباهه اگر نباید با امریکا رابطه داشت لیبی هم کمتر از امریکا نیست به نظر من کشوری که تونسته اینطور بی رحمانه عزیزی رو از خانودش جدا کنه اونم کسی مثل امام موسی صدر اصلا نمیشه بهش اعتماد کرد نمیشه باهاش همراه بود....

ما چیکار کردیم برای پیدا کردنش برای نجات خانوادش از نگرانی و چشم انتظاری انتظاری که اونقدر طولانی شده که شبیه یه عادت شده یه تکرار همیشگی جایی خوندم که پسر بزرگ امام موسی صدر وقتی پدر رفت حدودا ٢٢ساله بود پس با این حساب الان باید۵۵ساله باشه اگر پدر الان همین امروز برگرده یه پیرمرد٨٢یا٨٣ساله است و پسرش دیگه اون پسر خام ونپخته ی دیروز نیست اون پسر الان یه مرده مردی که بدون سایه ی پدر مرد شده مردی که ٣٣سال شبها به این امید خوابیده که فردا یه خبر جدید از پدر بدست میاره و دل مادر و خواهر وبرادرش رو شاد میکنه مردی که٣٣سال هر روز صبح به این امید از خواب بیدار شده که امروز دیگه روز اخر جداییه امروز پدر از سفر درازش برمیگرده پسر رو در اغوش میگیره وپسر به اندازه ی تمام این سالها به اندازه ی تمام نبودن های پدر اشک میریزه....

خانواده ی امام موسی صدر پدر رو جور دیگه ای از دست داده اند طوری که شاید هیچ کس اینطور از پدر جدا نشده باشه پدر خانواده ی صدر نه مریض بوده نه کشته شده نه مرده گم شده نیست ناپیدا شده و این امید هست که شاید یک روز برگرده شاید روزی برگرده و بگه که تو این سالها چی به سرش اومده کجا بوده من حق میدم من حق میدم به امام موسی صدر که اگر روزی برگشت عصبانی باشه گله داشته باشه از دست همه ما که چرا تو این سالها کاری نکردیم برای بودنش.وای به حال ما........

 

  نظرات ()
مطالب اخیر تاوان حرفهایی که نمیتوانیم بزنیم موهای سفیدیست که در لابه لای موهایمان داریم... گراز یادم رود عالم تو از یادم نخواهی رفت.... رفتن...... شدی درس زندگیم......... تولد دوباره....... دلم کما میخاد..... گاهی نمیشود که نمیشود که نمیشود..... کوهی که در رگهای خود ابری ندارد.....امشب دلش تنگ است میخاهد ببارد. دوست دارم بدانم دوست داشتن را چگونه دوست داری تا دوستت بدارم آنگونه که تو دوست د از کربلا که آمدی خواهی دانست که فراق بهشت با آدم چه کرد...
کلمات کلیدی وبلاگ  
دوستان من خانه ی تنهایی من پسر روستایی برایت دریا دل میمانم ان سوی خیال ماه عسل پرنده ی مهاجر این سرخ تلخ ظلمت شب برگرد مجله ی اینترنتی ناونیا ژولیت جامانده از......... elpida صبح امید پرتال زیگور طراح قالب