گاهی نمیشود که نمیشود که نمیشود.....

من می مانم!!!
و تو با" او "می روی!!

او عروست می شود...
کودکت را در آغوشت می نهد......
کودکت را بزرگ می کنی...
و خود پیر می شوی!

و من ِ یک شبه پیر شده در درد!
پا به پای تمام ِلحظه های نبودنت...
همراه ِتمام ِثانیه های زنده بودنت...
پیر و پیر تر می شوم!!!

تو می روی...
و من نقطه ی پرگار ِ این دردم!!
هر چه دورتر می شوی...
شعاع ِ دردم...
با وسعت عذابم...
بزرگ و بزرگ تر می شود!

و خدایم...
همان خدایی که وقتی آمدی...
خود را به ندیدن زد!!!
وقتی عاشقم کردی...
فقط نگاه کرد!!!
و وقتی رفتی...
خمی به ابرویش نیاورد!!!
دست روی دست می گذارد...
که با تمام ِ این درد نمیرم...
و در عذاب پیر شوم!!
فقط...
چون...
تو را ...
ساده دوست داشتم!!!

پروین پارسا

 

 

/ 2 نظر / 6 بازدید
فاطی

سلااااام... ب منم سربزن... نظر یادت نره هااااااااا

مرتضی

اگه رفت به درک اگه منو میخواست میموند